Nieuw organiseren is een manier van organiseren die aansluit bij de actuele ontwikkelingen in de wereld en de behoeften van degenen die betrokken zijn bij organisaties; klanten, medewerkers, zakenpartners en eigenaren.

Nieuw organiseren gaat over;

• Nutoptimalisatie in plaats van winstoptimalisatie
• Netwerkorganisaties in plaats van hiërarchische organisaties
• Sociaal kapitaal in plaats van financieel kapitaal
• Relaties en vertrouwen in plaats van contracten
• Organisch organiseren in plaats van managen
• Organiseren naar menselijke maat
• Bundelen van collectieve intelligentie
• Maatschappelijke functie in plaats van economische functie
• Waarden en principes in plaats van regels en procedures
• Leiderschap in plaats van management
• Leren in plaats van opleiden
• Talent, kennis, ervaring en informatie in plaats van geld.

Lees hier het verhaal van het ambacht bij Koninklijke Tichelaar Makkum.

Ondernemen en organiseren in de nieuwe tijd vraagt om maatschappelijke betrokkenheid met een evenwichtige aandacht voor mensen, ecologie en economie. Het creëren van economische waarde is dan niet langer het doel, maar het logische gevolg van maatschappelijk betrokken ondernemen.

De behoefte van organisaties om zich aan te passen aan de nieuwe tijd manifesteert zich door bijvoorbeeld de behoefte ‘iets’ te willen met het nieuwe werken, met social media of met duurzaamheid. Elk van deze behoeften is een goede reden om ook de manier van organiseren, die vaak een overblijfsel van de industriële revolutie blijkt te zijn, tegen het licht te houden.

Bureau Nieuw Organiseren helpt organisaties op een praktische wijze invulling te geven aan de samenhang tussen het nieuwe werken, het gebruik van social media en duurzaamheid. We doen dit op basis van vertrouwen, vakmanschap en verbinding. Het resultaat van ons werk is meer rendement voor alle betrokkenen bij uw organisatie.

Lees op deze site meer over wat we voor u en uw organisatie kunnen betekenen, lees de blogs en bekijk de verschillende inspiratiebronnen.

De bereidheid om te veranderen wordt wel eens in verband gebracht met de leeftijd. Er wordt dan gezegd dat jonge mensen nog ‘kneedbaar’ zijn en een grotere bereidheid tot veranderen hebben dan ouderen. Men doelt dan meestal op de biologische leeftijd.

Wij denken dat veranderbereidheid veel meer met de geestelijke leeftijd dan met de biologische leeftijd heeft te maken. Het is goed om daar bij organiseren en veranderen rekening mee te houden.

De bereidheid om nieuwe dingen te leren, zoals bijvoorbeeld het omgaan met nieuwe apparaten of nieuwe media, is sterk afhankelijk van de persoon (en persoonlijkheid) in kwestie.

Onderstaand filmpje laat duidelijk zien wat we hiermee bedoelen.

De site krijgt een sterk visueel karakter. Foto’s verwijzen naar artikelen, blog posts en inspiratiebronnen. Deze verschijnen de komende tijd op deze site. Tot die tijd zal deze site misschien wat rommelig lijken. Excuus voor het ongemak!

Onze manier van leven leidt ertoe dat we op termijn over steeds minder natuurlijke hulpbronnen beschikken. De ‘bijwerking’ van onze manier van leven zorgt ervoor dat de kwaliteit van de aarde, lucht en water wordt aangetast en dat het natuurlijk evenwicht op aarde de laatste eeuw flink uit balans is gebracht. Het project “the story of stuff” laat ons door middel van diverse animatie filmpjes zien welke negatieve gevolgen de productieketen van ‘spullen’ heeft voor moeder aarde.

De Japanse winkelketen Muji speelt in op dit bewustzijn door een specifiek assortiment te voeren. De filosofie is: “minder producten, meer kwaliteit, minder afval”. Het assortiment bestaat uit standaard producten die zijn teruggebracht tot de essentie. Het bedrijf werkt al sinds 1980, aan de zijlijn van het ‘koopgeweld’ van dure merken, aan een merk dat niet opvalt, niet schreeuwt en zo min mogelijk wil verspillen en vervuilen. Het heeft inmiddels ruim 400 winkels wereldwijd die stuk voor stuk populair zijn bij de moderne, bewuste consumenten. Een mooi voorbeeld van hoe een retail organisatie zich heeft aangepast aan de nieuwe tijd. Al blijft het niet kopen van spullen nog altijd het meest milieuvriendelijk……

De jeugdzorg is een complexe sector die vooral in het nieuws komt als iets is misgegaan. Dat is jammer, want er gaat vooral ook heel veel goed. Ik ben van mening dat het heel eenvoudig is om te klagen over jeugdzorg. Daar wil ik niet aan meedoen. Ik ben er van overtuigd dat verandering en vernieuwing ook kan ontstaan vanuit een positieve kijk op deze sector en dat er veel kennis, kunde en vakmanschap aanwezig is in deze sector. In mijn blog besteed ik met enige regelmaat aandacht aan ontwikkelingen en nieuwe initiatieven in de jeugdzorg. Daarbij streef ik ernaar om vooral op een positieve, opbouwende wijze te reflecteren op nieuws en ontwikkelingen in de jeugdzorg. Ook besteed ik aandacht aan goede, mooie of succesvolle initiatieven in de sector. Kent u mooie voorbeelden van goede en succesvolle jeugdzorg, laat het mij dan weten!

Met vriendelijke groet,

Peter Roemaat

We hebben een duidelijke visie op hoe organisaties zich kunnen ontwikkelen tot moderne, aantrekkelijke samenwerkingsvorm van mensen met een gezamenlijke ambitie, gemeenschappelijke waarden met toegevoegde waarde voor alle stakeholders als resultaat.

We helpen organisaties met het oplossen van organiseer vraagstukken; vraagstukken die ontstaan als mensen samenwerken aan het realiseren van ambities en het creëren van toegevoegde waarde. Daarbij gaan we uit van de kracht en de mogelijkheden van de organisatie. Daarbij staat het primaire proces centraal en vertrouwen we op het vakmanschap van de mensen in de organisatie. We maken graag gebruik van de creativiteit en de collectieve intelligentie van de mensen met wie we werken. Het resultaat van ons werk is een sterke organisatie met meer rendement voor alle betrokkenen; klanten, eigenaren, medewerkers en leveranciers, maar ook het milieu en de maatschappij.

Het is deze mensen niet kwalijk te nemen om hulpeloos te worden, omdat ze niet uit vrije wil hebben gekozen. Mensen met aangeleerde hulpeloosheid zijn het resultaat van organisaties waar de ene groep mensen (“de denkers”) denkt voor de andere groep (“de doeners”). Met andere woorden; denken en doen is van elkaar gescheiden.

Daarvan komen we verschillende vormen tegen; aangeleerde hulpeloosheid als gevolg van managers, als gevolg van stafafdelingen of als gevolg van werkvoorbereiders.

Het bestaansrecht van managers is het beheersen en controleren van de activiteiten die tot het eigen (en soms andermans) domein behoren. Zij hebben er baat bij dat er zo min mogelijk verstoringen in die activiteiten plaatsvinden en al helemaal geen problemen of vraagstukken ontstaan. Als er onverhoopt toch een probleem of vraagstuk ontstaat, hebben zij de natuurlijke neiging om het probleem zelf op te lossen en ‘de goede antwoorden’ te geven. Zonder zich daarvan bewust te zijn ontnemen zij anderen de mogelijkheid te leren van (het oplossen van) problemen en zich daardoor verder te ontwikkelen. Als zich voor de zoveelste maal een probleem voordoet, zullen “de doeners” denken: “Niet aankomen! Onze manager zal het wel oplossen!”. Naarmate dit vaker gebeurt ontstaat een diep ingesleten vorm van aangeleerde hulpeloosheid.

Een andere vorm van aangeleerde hulpeloosheid ontstaat als gevolg van “denkers” in stafafdelingen. U herkent het vast wel; de stafafdelingen die regels en procedures verzinnen voor collega’s. Voorbeelden hiervan zijn bijvoorbeeld de afdeling kwaliteitszorg (of in moderne termen: “Quality Assurance” ), de afdeling personeelszaken (“Human Resource Department”) of de afdeling communicatie (“Corporate Communications”). Dergelijke afdelingen verzinnen regels en procedures hoe “de doeners” moeten handelen in allerhande specifieke situaties. Omdat er zich nogal veel verschillende situaties kunnen voordoen, is het aantal regels en procedures in sommige organisatie evenredig groot. Zodra zich nu een situatie voordoet die (nog) niet door de “denkers” in regels of procedures is beschreven, staan “de doeners” met de handen in het haar; zij zijn immers niet meer gewend om zelf na te denken en wachten tot er een nieuwe procedure is geschreven.

Tot slot is er nog de aangeleerde hulpeloosheid als gevolg van werkvoorbereiders (“de denkers”) die de voorbereidingen treffen voor de uitvoering door “de doeners”. Omdat de denkers een hogere opleiding hebben genoten, zoals dat heet, kennen zij onvoldoende het vakmanschap dat op de werkvloer aanwezig is. Zij hebben onvoldoende zicht op de kennis, kunde en ervaring die “de doeners” beheersen als gevolg van alle ervaring die zij hebben opgedaan. Dit maakt dat de werkvoorbereiders soms te ver doorschieten in het beschrijven van hoe de activiteiten in de uitvoering gedaan moeten worden, tot grote ergernis van “de doeners”.

Bekijk hier de video die de aangeleerde hulpeloosheid zo mooi illustreert.